Tagi

, , , , , , , ,

Istnieje wiele gatunków i rodzajów herbat: zielona, biała, czerwona, czarna, żółta. Różnią się przede wszystkim smakiem, aromatem i kolorem. Od czego zależy barwa, smak i zapach herbaty? Różni je sposób zbiorów, suszenia i fermentacji. Należy pamiętać, że każdą herbatę powinno się parzyć według określonych zasad (temperatura wody, czas parzenia). Dziś opowiem Wam o zielonej herbacie, która jest nieodłącznym elementem historii Japonii i Chin.

Zielona herbata jest jednym z rodzajów herbaty, która nie jest poddawana procesowi fermentacji. Świeże, dopiero co zerwane liście z herbacianego krzewu podgrzewa się na specjalnych patelniach, następnie zwija się je ręcznie i suszy na słońcu. Zielona herbata ma niezwykle delikatny smak, któremu charakteru dodaje lekka gorycz.

Istnieje kilka różnych rodzajów zielonej herbaty:
Gyokuro nazwa z języka japońskiego oznacza Drogocenną Rosę. Jest to najlepsza japońska herbata – niejednokrotnie uważa się ją za najlepszą herbatę na świecie. Jej uprawa jest dość kosztowna: kiedy krzewy herbaciane zaczynają zawiązywać pąki, plantacja zostaje okryta bambusowymi matami na trzy tygodnie. Dzięki temu herbata jest bogatsza w teinę i garbniki. Przygotowuje się ją z pierwszych, młodych liści zrywanych wiosną. Herbatę parzy się w 50 stopniach. Jej smak jest bogaty i delikatny zarazem.

Matcha – jest to tradycyjna japońska zielona herbata wykorzystywana w trakcie ceremonii herbacianej Cha-no-yu. Powstaje z liści herbaty Gyokuro, suszonej jednak w inny sposób (liście pmatchao procesie suszenia nazywają się tencha). Herbata jest zmielona, dzięki temu przygotowany z herbacianego proszku napar zyskuje piękny, świeżo zielony odcień. Herbatę matcha przygotowuje się w określony sposób. Do miseczki lub czarki należy wsypać ok. 1-2 łyżeczki proszku i wlać do niej odrobinę wody o temperaturze ok. 60 stopni. Następnie mieszankę ubija się bambusową trzepaczką (chasen). Kiedy nasz napar się spieni dolewamy ciepłej wody. Tak przygotowany napój jest gotowy do spożycia. Ma mocny aromat i cierpki smak.

Senchajest to najpopularniejsza zielona herbata w Japonii. Jej liście są zwijane i suszone, a następnie lekko opalane. Herbata sencha jest zbierana dwa razy: podczas zbiorów wczesnych w maju oraz zbiorów późnych. Herbata z pierwszego zbioru posiada delikatniejszy smak, z drugiego zbioru jest mocniejsza. Ten rodzaj herbaty należy zalewać wodą o temperaturze 80 stopni i parzyć ok. 2-3 minut.

Genmaichato zielona herbata wymieszana z brązowym prażonym ryżem. Dawniej ten rodzaj herbaty był spożywany przez niższe warstwy społeczeństwa ze względu na jej niższą cenę. Dziś herbata jest równie popularna w pozostałej części społeczeństwa. Posiada ona charakterystyczna zapach i smak prażonego ryżu, często opisywany jako lekko orzechowy posmak. Należy ją parzyć w wodzie o temperaturze 80-85 stopni ok. 1 minut (maksymalnie do trzech minut).

Bancha pochodzi z tego samego krzewu co Sencha, jednak z późniejszego zbioru. Istnieje wiele gatunków Banchy, z których każdy ma inny smak i aromat. Zawiera mniej taniny niż pozostałe rodzaje zielonej herbaty, dlatego też jest uważana za herbatę idealną dla dzieci. Parzy się ją w 80 stopniach przez maksymalnie 2 minuty.

Gunpowder – nazwa oznacza proch strzelniczy. Jest chińska herbata, której liście zostały zwinięte w kulki, który przypominają proch strzelniczy. Kiedy zalejemy herbatę ciepłą wodą, liście rozwijają się. Parzy się ją w wodzie o temperaturze 70 stopni przez 4 minuty.herbaaa

Chum mee – jest chińska herbata, której nazwa oznacza Drogocenne Brwi. Liście tej herbaty są zwijane w odpowiedniej temperaturze przy użyciu specjalnej techniki na kształt małych brwi. Zalewa się ją wodą o temperaturze 70 stopni przez 3-4 minut.

Lung Ching – jest uważana za najlepszą chińską herbatę. Jej nazwa oznacza Studnię Smoka – od ruchów, które wykonują liście podczas jej parzenia. Mnisi buddyjscy od setek lat spożywają ją w celu odpędzania złych myśli i dodania sił. Zalewa się ją wodą w temperaturze 70 stopni i parzy około 2-4 minut.

1. Caprari M., Herbata, KDC, Warszawa 2008
2. Romanowska M., Słownik sztuki kulinarnej, Świat Książki, Warszawa 2006
3. http://www.nippon.dbv.pl/